W ciszy pól, gdzie maki drżą,
Płaczą drzewa nad losem swym.
Tam, gdzie ziemia krwią się skropiła,
Wołynia rana wciąż się tli.

Dziecięce głosy wiatr niesie w dal,
Matki łzy spadają na chłodny żal.
Domy spłonęły, śmiech zgasł jak dym,
Echo krzyku wciąż wciąż brzmi.

Niech pamięć ich nie zaginie w mgle,
Niech świadczy ziemia, woda i niebo.
Bo choć czas próbuje ukryć ból,
Serce Polski wciąż bije za nich wciąż.