Prawdziwe piękno zaczyna się tam, gdzie kończy się pośpiech

Są takie chwile, kiedy świat staje się nagle bardziej wyraźny. Nie dlatego, że coś niezwykłego się wydarzyło, ale dlatego, że w końcu pozwalamy sobie usłyszeć to, co od dawna gra w środku. Prawdziwe piękno nie ma formy. Nie nosi imienia. Nie domaga się uwagi. Ono po prostu pojawia się w miejscach, które zwykle mijamy bez zastanowienia.

W ciszy.
W poranku.
W drobnych drganiach serca, które przypominają, że żyjemy.

Zbyt często szukamy doskonałości, jakby miała dać nam przepustkę do lepszego życia. Gonimy za ideałem, za którym i tak nie da się nadążyć. W efekcie przeoczamy to, co najcenniejsze: momenty, w których świat mówi do nas najdelikatniej.

Kiedy przestajemy gonić, a zaczynamy słuchać, dzieje się coś prostego, a jednocześnie poruszającego. Zaczynamy zauważać Melodię, która była w nas od zawsze. Nie trzeba jej komponować. Nie trzeba jej ulepszać. Trzeba tylko przestać ją zagłuszać.

To nie jest historia o perfekcji.
To historia o zgodzie na bycie w świecie takim, jaki jest — i w sobie, takiej, jaka jesteś.

Bo prawdziwe piękno nie przychodzi z zewnątrz. Ono budzi się w chwili, gdy pozwalasz sobie być uważną, cichą i prawdziwą.

 -Lilu.